پاییز رسیده است و من دلم میخواهد همچون دخترک کودکی هایم خیابان به خیابان با صدای خش خش برگ های افتاده بر زمین بازی کنان،،، شادی کنم... بی اعتنابه درختی که شاید تمام ثمره ی دلش زیر پاهایم له میشوند بی اعتنا به درختی که با چشمان اشکبارش با نگاه غمبارش گویی تمام غم های عالم را در بردارد ... حال که پایی...

پا به پای خود میبرد مرا دلم وقتی که باران می بارد ...

دلم برای کودکی هایم تنگ تر میشود وقتی که می آید بهار ..

دردخیز است حال و هوای دلم حالا که باید دور شوم از فرشته ها تا نزدیک شیطان نباشم ...!

یک غیر منتظره خوب میخواهد دوش نگاهم این روزها تا سنگینی بغض های نفس گیر خم و خم تر نکند آنرا ...

تحسین برانگیزند چشمانی که در اوج و عظمت تاریکی شب به روشنی مینوشند ماه را ...

به خواست قلبمباور دارم یا باور خواست قلبم است نمیدانم ... اما ایمان دارم قرار پر میکشد از قلبم اگر در خواست های قلبم نباشی ... ... کاش میفهمیدند ...!

خیلی غریبانه هوای تو کرده ست پر پرواز دلم این روزها ...

پاییز رسیده است و من دلم میخواهد همچون دخترک کودکی هایم خیابان به خیابان با صدای خش خش برگ های افتاده بر زمین بازی کنان،،، شادی کنم... بی اعتنابه درختی که شاید تمام ثمره ی دلش زیر پاهایم له میشوند بی اعتنا به درختی که با چشمان اشکبارش با نگاه غمبارش گویی تمام غم های عالم را در بردارد ... حال که پایی...

این روزها گمان میبرم دلم بزرگ شده است این روزها که "من" در چند سالگی خود گمم و بدهکارم به ماه به رود به کوه به صبح به زمان به عشق به عشق به عشق و به جهان این روزها که غریبم در آبادی خویش این روزها که چشمانم آن دو چشم بینوایم بی هوا بی بهانه و ب

در شهر چشمانم غریبانه گم شده است کوچه ای که از آن نسیمی هر صبح شوق نگاهم را نوازش می داد و پنجره ای که آنسویش گل های امید از شاخه های احساس درخت باورم مرا به زندگی میخکوب میکرد در حضورم آب در حضورم آفتاب در حضورم ماه تاب و چه سخن ها داشتم با در